آینده نگاری در طرح های توسعه شهری و منطقه ای مروری برتجارب داخلی و خارجی ضرورت ها و نواقص

در نشست تخصصی که در دانشگاه تربیت مدرس برگزار شد، بنده تجاربی از آینده نگاری شهری و منطقه ای در جهان ایران را ارائه کردم و در پایان بحث را با جمع بندی در مورد مهمترین چالش های کاربست آینده نگاری در طرح های توسعه شهری و منطقه ای  در ایران به پایان رساندم . در ادامه این مطلب توضییح تفصیلی چالش ها بخوانید.

اساسی ترین چالش های بکارگیری آینده نگاری در طرح های توسعه شهری و منطقه ای:

  • ضعف بنیان های علمی و عدم وجود متخصصین و رشته های مربوطه
  • شرح خدمات و پایه های طرح های مطالعاتی در کشور بر اساس این رویکرد
  • عدم وجود پیش زمینه و آمادگی کارفرما و کاربران برای استفاده از روش ها ونتایج آینده نگاری
  • تناقض با برنامه عملیاتی
  • اشکالات در پیوند سناریوهای کیفی با فضا و تحلیل های فضایی و کمی
  • اتصال تحولات کلان ملی و جهانی با تحولات محلی و منطقه ای
  • ضعف شیوه ها و بسترهای مشارکت
  • مشکلات ساختار مدیریتی در ارتباط با آینده نگاری(نبود سازمان مشخص، عدم یکپارچگی و ….)

 

ادامه خواندن “آینده نگاری در طرح های توسعه شهری و منطقه ای مروری برتجارب داخلی و خارجی ضرورت ها و نواقص”

آینده پژوهی: تاریخ +مراحل+ بنیانهای فلسفی و روش شناختی

Alan Mills, fsa and Peter Bishop, phd,200, Applied futurism An introduction for actuaries, USA
ترجمه صفحات ۷-۱۳- – توسط طاها ربانی- مطالب سال ۸۹ ترجمه شده است و ممکن است ایراداتی در ترجمه وجود داشته باشد.

آینده پژوهی رشته ای است که بطور نظام مند به کشف انچه، که ما می توانیم در باره آینده سیستمهای انسانی بدانیم و مورد استفاده قرار دهیم، می پردازد. آینده پژوهی رشته ای جدید است که مراحل اغازین پیشرفت خود را طی می کند.

آینده پژوهی تا کنون چهار مرحله را پشت سر گذرانده است:

نخستین مرحله از دهه های بعد از جنگ جهانی دوم شروع شد و تا اغاز دهه ۱۹۶۰ ادامه یافت. این دوره، دوره رشد شدید اقتصاد جهانی و دوره ای بود که امریکا تحت تهدید حمله ی هسته ای قرار داشت. طی این دوره آینده پژوهان نشان دادند که ما می توانیم بطور شایسته ای آینده را مطالعه کنیم، انها پایه های فلسفی و روش شناسی رشته را بنیان نهاده و در همین دوره ابزارهای متعددی برای آینده پژوهی بوجود آمد. ادامه خواندن “آینده پژوهی: تاریخ +مراحل+ بنیانهای فلسفی و روش شناختی”

تحليلي برجايگاه آينده پژوهي در برنامه ريزي راهبردي توسعه شهري در ايران

تحليلي برجايگاه آينده پژوهي در برنامه ريزي راهبردي توسعه شهري در ايران

رامين ساعدموچشي- طاها رباني

چکيده:

اگرچه انديشه انساني همواره رو به سوي آينده داشته است اما روش هاي علمي نگرش به آينده(آينده پژوهي) قدمتي برابر با جند دهه دارد. در اين ميان شهر به عنوان کانون پويايي و نوآوري جايگاه خاصي در انديشه آينده پژوهان دارد و بازتاب آن در طرح هاي توسعه شهري به عنوان راهنماي توسعه آتي شهرها قابل مشاهده است. پژوهش پيش رو برآن است تا با روشن ساختن جايگاه آينده پژوهي در طرح هاي توسعه شهر و به طور مشخص  طرح هاي راهبردي توسعه شهر به عنوان رويکردهاي نوين برنامه ريزي شهري در ايران، تحليلي بر اين ارتباط و پيوند ارائه دهد. روش مطالعه در اين پژوهش تحليلي- توصيفي است. بررسي ها حکايت از اين دارد که علي رغم استفاده از مدل هاي ترکيبي آينده پژوهي در اين طرح ها، نقص هاي جدي در روش تدوين و گستره آينده پژوهي در آنها قابل مشاهده است.

 واژگان کليدي:

آينده پژوهي، برنامه ريزي راهبردي توسعه شهري، ايران

دانلود